volle maan, supermaan, mooie maan

dsc_0102
‘mama, mama’ stiekem is de kleine meid ‘s morgens vroeg bij mij in bed gekropen. Met moeite trek ik een oog open en kijk op de wekker. Niet de meest fijne tijd om te zien als je vrij bent. Maar voor ik er iets over kan zeggen zie ik de blik in haar ogen.
‘kijk mama’,  en ze wijst naar het raam. En nu zie ik het ook. Het gordijn staat een stukje open, en precies door die kier schijnt de maan haar licht naar binnen. Heel helder hangt ze boven de wolken, waarachter ze soms eventjes verdwijnt.
Ik trek de kleine meid tegen me aan, en samen genieten we van het  ‘maanbaden’, gewoon het opnemen van de energie van de maan.

Dat deze maan bijzonder is (2 keer in 1 maand, supermaan) is mij niet ontgaan. Wat ik gewoon het allermooiste vind, is dat de maan er is en dat ik op zulke dagen kan genieten van het aanschouwen van de maan en haar energie. En dat de kleine meid dit ook zo voelt.

herfstzon, mabon en kastanjetinctuur

dsc_0509
Wat een prachtig mabonweekend. De zon straalt, de dikke jassen en paraplu’s mogen nog eventjes weg. En wij besloten om van dit mooie weer gebruik te maken. Kastanjes zoeken, dat kende de kleine meid nog van vorig jaar. En daar had ze wel zin in.
We hadden het idee dat we eigenlijk erg laat waren, maar toen we in het bos kwamen lag de grond nog bezaaid met de glanzende mahoniekleurige bolletjes.
Het leukste van het kastanjes zoeken is voor mij het zien van de pret en tegelijk de concentratie van mijn dochter.

En nu kan ik gezellig met mijn meisje gaan knutselen. Maar ik wilde ook iets anders doen, een kastanjetinctuur maken.
Van mijn opa had ik altijd geleerd dat ik een kastanje in mijn jaszak moest stoppen, tegen de pijn in mijn vingers. Dus als sinds ik een klein meisje was deed ik dit braaf. Later toen ik de herboristenopleiding deed leerde ik dat kastanjes inderdaad een helende werking hadden op je gewrichten. Met de bloemen en de bast kan je aan de slag. Maar nu in de herfst is het echt de tijd voor de kastanjes.
Het duurt wel een aantal weken, maar als ik na elke dag te hebben geschud kan zeven. Dan wil ik de tinctuur gaan gebruiken in een zalf. Ik vermoed precies op tijd voor mijn pijnlijke gewrichten om de winter door te kunnen komen.
dsc_0503dsc_0504 dsc_0512

labyrint, natuur & samen zijn

dsc_0211
Soms kom je iets tegen, en dat raakt je onverwacht. Deze ervaring had ik deze week. Op een dag dat emoties alle kanten uit kunnen gaan gingen wij op pad. Even de wind door je gedachtes laten gaan, je voeten stevig op de aarde. Onverwacht kwamen we een labyrint tegen. Sommige mensen verwarren een labyrint met een doolhof. Ook al gaat het over het volgen van paden, toch is er een duidelijk verschil. Een doolhof is zo gemaakt dat je moet zoeken naar de juiste weg om bij het midden te komen. Een labyrint heeft maar 1 route, je kan maar 1 pad volgen naar het midden, en deze loopt vervolgens dan ook weer terug naar buiten toe. Je vindt het labyrint terug in vele culturen, mandala’s en spiralen hebben er ook veel van weg. Een spiraal heeft als betekenis heling en heel worden, transformatie, een verbinding tussen jou en het goddelijke, het vinden van je innerlijke weg. En dat is ook waar een labyrint voor wordt gebruikt, een pad om te volgen, de weg naar je innerlijke Zijn.

dsc_0219Ik was vooral verbaasd dit stukje spiritualiteit te vinden middenin een stukje natuur. En tegelijk dacht ik ook, dit klopt. Want spiritualiteit hoort bij de natuur, in ieder geval, in mijn visie. We liepen door de bogen van wilgentakken, over een bodem van takjes en schors. En ik genoot van de opkomende zon die een spel van licht en schaduw maakte op mijn innerlijke pad wat ik bewandelde.

volle maan, jarig, 3 jaar

dsc_0160
Vanavond staat de volle maan weer te stralen in de lucht. Een krachtige gebeurtenis, elke keer weer. Voor mij is deze toch wel speciaal, zo op de verjaardag van mijn dochter. De dag is al speciaal, herinneringen worden gemaakt, mijn meisje een jaartje ouder. De volle maan zet dit gevoel nog een beetje extra kracht bij.

Wij laden ons weer op, zowel in het maanlicht als in de fijne herinneringen die we vandaag er weer bij hebben gemaakt.

lammas, wickerman, offertjes

dsc_0077

vol bewondering keek ze door het hek naar de levensboom. Ze keek me even aan, keek weer terug en pakte vervolgens mij hand. ‘kom mama, kom.’ En ze trok me mee, langs de rij mensen die stonden te wachten. ik moest haar uitleggen dat die mensen eerst mochten gaan. En dat wij toch eerst een offertje moesten maken. Ze knikte draaide zich om naar de levensboom en en begon er zowaar weer naartoe te lopen. De aantrekkingskracht was te groot.

Een offer maken met een peuter is natuurlijk een hele uitdaging. Zou ik het zelf doen, dan komen er verschillende aspecten naar voren die ik erin verwerk. Maar met een klein kind, hou ik het luchtig en kinderlijk. Zo kan ze wel meedoen met het ritueel, ermee vertrouwd raken, maar is het niet een te heftige activiteit.

Met haar offertje in de hand, liepen we voor een tweede keer naar de wickerman, de levensboom. Ze pakte weer mijn hand, en met stralende ogen trok ze me mee de loopplank op. En terwijl we in de omarming van de levensboom stonden, vlogen de libellen om ons heen en keek onze kleine dame met grote ogen naar alle offers die mensen deze dag al hadden gebracht. Wat een liefde straalde er van deze plek af! Een plek van afscheid, liefde, wensen, toekomstbeelden. En onze peuter legde met een zekerheid die mij met trots naar haar liet kijken, haar offertje bij de rest.

schilderen, rood en peuterpuberteit

verf

‘en nu goen mama, en rood, en…’
We hebben met wat hulp van papa een plekje in het gras gezocht en de verf staat om ons heen. Kwast in onze handen en daar gaan we, we gaan helemaal los op het schildersdoekje. Samen, want ‘samenwerken’ is het nieuwe woordje tegenwoordig. En dat gaat ook heel goed samen, al snel is er een scala aan prachtige kleuren en vormen te vinden op het doekje.
Op een gegeven moment pakt ze de rood, en smeert de felle kleur over alle andere kleuren heen, onder het mantra ‘rood, rood, rood’. En mijn eerste reactie is eigenlijk, ‘jakkes, pak maar groen of blauw’. Je begrijpt dat mijn dochter het daar niet mee eens was, ze wilde rood, overal rood.

Iedereen kiest kleuren intuïtief, je hebt nu eenmaal zo je voorkeuren. Mijn voorkeur ligt al jaren bij groen, en soms bij blauw. En ik heb huizen met rode muren altijd erg overweldigend gevonden. Het is ook niet zo raar dat mijn reactie eigenlijk zeer impulsief negatief was.
Daar heeft een peuter van bijna drie jaar natuurlijk geen boodschap aan, die volgt haar eigen gevoel.

Uit nieuwsgierigheid ben ik eens gaan opzoeken waar de kleur rood precies voor staat. Je komt woorden tegen als: passie, emotie, fysiek gericht, strijd, vastberaden, grondig, impulsief, koste wat kost .
De kleur rood, bedacht ik me, past eigenlijk prima bij de fase waarin onze peuter nu zit. De peuterpuberteit.

glastonbury, beltane, magisch

p1010947
Het was altijd een voornemen om eens een jaarfeest in Glastonbury te vieren. De kleine meid vonden we hier nog te jong voor, dus voor het eerst de auto volgeladen en met zijn tweetjes richting het dal van Avalon gegaan.

Geen woorden zijn er om te omschrijven wat het met je doet om met een groep mensen te staan en te voelen dat iedereen hetzelfde viert, het valt niet te omschrijven om naast een ander te zitten, en toch in alle rust te kunnen mediteren, om op een bergtop te staan en de wereld om je heen te zien, om een eeuwenoude boom aan te raken en te weten dat duizenden mensen dit voor jou ook hebben gedaan.

dsc_0361   dsc_0256 dsc_0254

 

p1020053   p1020125

 

p1020027  p1020040

verjaardag, sneeuw, volle maan

p1010903
Mijn verjaardag ging stilletjes voorbij. Of dat dacht ik. Al jaren roep ik dat ik sneeuw wil, ik wil het het liefst de hele winter, met een ijsbaan erbij om te kunnen schaatsen. Maar in ons landje, is sneeuw de laatste jaren iets schaars. En over een stevige ijsbaan hoef ik niet te spreken. Of in ieder geval, waar wij wonen. Als er sneeuw is, dan is dat altijd ergens anders in Nederland.
Maar mijn wensen zijn blijkbaar toch gehoord. Vanaf de dag dat ik jarig was, begon het langzaam te sneeuwen. Eerst een fijne poeder. De dag erna reden we in een sneeuwbui. En de dag daarna, stond ik met knallende hoofdpijn op. Ik durfde eerst de woorden niet uit te spreken, bang dat het niet klopte. Maar deze hoofdpijn, die ken ik wel. Die kreeg ik als kind namelijk altijd als er sneeuw in de lucht hing.

p1010846p1010882

En vol pure enthousiaste, het was niet meer heel duidelijk wie er nu het kind in huis was, schoten we in onze dikke winterkleding en gingen we vlug naar buiten. Het was waarschijnlijk aanstekelijk, want de kleine meid had zich helemaal over de kou heengezet. En vol bravoure stapte ze met grote stappen in de dikke sneeuwdeken. Om ons heen was het akelig stil. Waar waren toch alle buurtkinderen? Waar was het grote sneeuwgevecht? Waar waren alle sneeuwpoppen en sleetjes? Uiteindelijk kwamen ze langzaam op gang. Maar in mijn herinnering stonden wij als kinderen bijna in onze pyjama buiten, zo graag wilden we spelen. En kwamen we pas onder dwang weer binnen. Ik hoop dat ik dit toch wel een beetje kan meegeven aan mijn meisje.

p1010923

De sneeuw, ik roep het echt tegen iedereen. Voor mij heeft het zo iets magisch. Het is een prachtige witte deken, die alles, echt alles, zo mooi kan maken. En als je buiten loopt, terwijl het sneeuwt, dan valt er een pure rust over je heen. Je vergeet de kou, je vergeet de ellende. Je geniet van de rust en stilte om je heen, en het lijkt net of je in een magische bubbel zit.
En als je de mogelijkheid hebt, om niet alleen van de sneeuw te genieten op een volwassen manier, maar ook nog op de kinderlijke manier. Dan voel je je als herboren.

dsc_0844
De sneeuw van dit weekend was ook nog eens heel speciaal. Het heeft gelegen in de volle maan. Maanwater wordt voor verschillende dingen gebruikt. Voor het reinigen van je edelstenen of andere magsiche voorwerpen, als extra versterkertje voor je planten of voor jezelf. Maansneeuw, wat voortkomt van moeder aarde zelf , is helemaal speciaal.De weg die de sneeuw heeft afgelegd heeft een hoop energie in zich opgenomen. Het is er niet altijd, dus de momenten dat het er is, is het als heks toch wel een momentje om dit te gebruiken ipv het maanwater.

de magie van het strand

p1010735
Zoals voor mij het bos van alles lijkt te verschuilen, onbekende geluidjes, de roep van een vogel, geritsel tussen de blaadjes en het gefilterde licht van de zon door de bladeren en takken van de bomen. Zo open is het strand voor mij. Schoonmakende zilte lucht (soms bijna martelend als de scherpe lucht je huid raakt), de zon die fel in je gezicht schijnt op het moment dat het achter een wolk vandaan komt. En toch, de zee, ja de zee is natuurlijk een bron van mysteriën. Want bij elke nieuwe golf die over het strand rolt, laat ze weer iets voor je achter. Een schelp, een steen, een stukje hout, dode diertjes, en helaas ook de minder mooie kant van de mensheid.
En voor mij en mijn kleine meid was het een zoektocht naar het mooiste voorwerp. En weet je, voor een kind maakt het niet uit hoe de schelp eruit zag. Voor haar is een hele schelp mooi, een schelp met mooie kleuren, een grote een kleine schelp. Maar ze kwam mij vol trots ook de gebroken schelpen brengen, kleine snippers van ooit eens hele schelpen. Maar het enige wat mijn meisje zag was een prachtige schat die de zee voor haar had achtergelaten.
Daar kregen wij een mooie les voorgeschoteld door de ogen van een kind. p1010740

slempmelk

dsc_0659

Slempmelk. Heel eerlijk. Het klinkt gewoon smerig. Maar als ik dan even verder denk, dan herken ik het woordje slemp toch wel. Het woordje slemp ken ik van slemppartij wat een smullerij betekend (of brasserij, schransen) Dus eigenlijk suggereert het woordje dat het iets lekkers moet zijn. En geloof me, dat is het ook.

Mijn vriendinnetje, mijn heksenmaatje, zij maakt het al jaren. En eigenlijk, ik kwam er nooit aan toe. Tot ze het mij de ingrediënten  toestuurde. Ja, dan moet je wel natuurlijk. Een mooie tijd natuurlijk om te maken. Het is een oud hollands drankje, eentje voor de koude dagen. Maar de melk erin, ja die hoort echt bij imbolc, en de groeiende buik van moeder aarde. Zij krijgt natuurlijk ook wat van mij.

En ik kan je vertellen. Ja, het is echt lekker! Een knus drankje, eentje voor lekker op de bank, met een dekentje en een mooi boek. Of voor het slapengaan. Of……..

dsc_0657
Hieronder het recept:
1,5 liter melk
3 theelepels zwarte thee (of gewoon een theezakje)
stukje pijpkaneel (dus niet het vermalen poeder)
beetje citroenschil
3 kruidnagels
een beetje Foelie
3 draadjes Saffraan
60 gr suiker (of naar smaak. Kan ook een beetje honing las ik ergens anders)

Zet de melk zachtjes op en laat langzaam aan tegen de kook aan komen.
Doe de kruiden in een stukje katoenen doek, thee-ei of wat ik heb gedaan een zakje waar je losse thee in kan doen. Hang dit in de melk. En doe de deksel op de pan.
Laat dit, heel zachtjes, een uurtje trekken.
Pas tegen het einde voeg je de suiker toe.

En vooral, serveer hem lekker heet in je lievelingsmok!