festival in corona-tijd

Wij vinden het als gezin heerlijk om naar festivals zoals Castlefest of de midwinterfair te gaan. Er zijn leuke kraampjes met alternatieve verkoopwaar, er is heerlijke achtergrondmuziek, lekker eten, een relaxte sfeer en gezellige activiteiten. Het allerleukste vind ik dat ik mijn dochter zie genieten. Dit jaar zagen we het ene na het andere festival in het water vallen. De maatregelen om het virus tegen te gaan zijn noodzakelijk, maar het is vervelend om te zien dat een leuk festival niet door kan gaan. Gelukkig was er 1 festival die, met zeer veel beperkingen, toch doorzette. Heksia kon in het voorjaar niet doorgaan, maar is in oktober toch voor het eerst van start gegaan. We konden maar een middagje, maar hebben ervan kunnen genieten. Een prehistorisch dorp is natuurlijk een geweldige setting! een heksenwaag, verschillende oude huisjes, herberg en kruidentuin. Eerlijk is eerlijk, zonder alle maatregelen was het vast vele malen fijner geweest. Je moest veel wachten tot je ergens naar binnen mocht, het liefst waren we een hele dag gegaan. Maar het personeel was vriendelijk en ze hebben duidelijk hun best gedaan om het voor iedereen mogelijk te maken om te genieten van een festival in deze gekke tijden.
Voor onze dochter was uiteindelijk het vliegen op de heksenbezem de ultieme activiteit! Zo simpel kan het soms zijn.

Zeker een leuk festival om te onthouden voor volgend jaar ( en een locatie om eens heen te gaan, ook zonder festival).

https://prehistorischdorp.nl/

roeren in de heksenpan


7 heksen bij elkaar…..van Sesamstraat

‘ zeven heksen bij elkaar, maken een heel vreemd soepje klaar…’

Ik kan er niks aan doen, ik moet altijd aan dat liedje denken als ik in de keuken sta en ergens in moet roeren. Of het nu daadwerkelijk de soep is, de pastasaus of een kruidenmiddeltje. Het maakt allemaal niet uit, zodra ik roer, komt dat liedje op.

Mijn dochter heeft de leeftijd bereikt dat ze het leuk vindt om mee te helpen in de keuken en ik vind haar oud genoeg dat ze mee mag doen. Dus we staan regelmatig samen driftig te roeren in de potten en pannen.

Er zijn ook best wat ‘ heksen’ dingen die een klein kind mee kan maken in de keuken. Ze was behoorlijk driftig toen ze zag dat de cupcakevormpjes gebruikt waren, zonder haar! Voordat ze een hap kon nemen heb ik haar eerst haar neus laten gebruiken en kwam ze erachter dat het geen cupcakes maar zeepjes waren. Maar het zette mij wel aan het denken. De keer erop riep ik haar bij mij om uit te leggen dat we een zalfje gingen maken. Dat was natuurlijk ontzettend stoer. En terwijl ik uitlegde wat we gingen doen (olie erbij, bijenwaskorrels erbij) stond zij op haar teentjes op het keukenkrukje met de lepel in de pan te roeren, terwijl ik alles erbij gooide. En glunderen dat ze deed!!

Mocht je zin hebben om dit met je kinderen te doen, aarzel dan niet! Natuurlijk moet je je voorzorgsmaatregelen nemen en uitleggen wat wel en niet kan. Maar een zalfje maken, een lippenbalsem of zeepje is echt niet zoveel anders dan roeren in de macaronisaus. Maar het resultaat is voor een kind magisch!
Als mijn dochter gevallen is, dan pak ik niet de ehbo doos. Maar dan wordt er steevast gevraagd om de toverzalf. En die werkt is haar mening, ‘ want die hebben we zelf gemaakt’.

Wil je wat tips om te starten? Hieronder een paar mooie websites over het maken van kruidenmiddeltjes.

– www.de-kruiderie.com :een paar basisrecepten en ontzettend veel materiaal om mee te starten
– www.aromalifestyle.nl : een uitgebreide website met recepten, een blog, webshop en meer
www.pit-pit.com : ontzettend fijne site om de grondstoffen en materialen te kopen





De weg van de heks

Ik wil er niet mee beginnen, dus ik doe het niet in mijn eerste zin. Maar een gekke tijd is het nu zeker! En omdat men nu verplicht thuis zit, heb je tijd om dingen op te pakken die je anders alleen in het weekend zou doen.   Naast alle negatieve en verdrietige nieuwsitems was er ook een boeklancering. Het boek ‘ de weg van de heks’ van Lunadea. Ik proefde een teleurstelling dat deze online gedaan moest worden in plaats van op een toffe locatie. Maar Lunadea heeft zich karig gehouden en heeft er een mooie boeklancering van gemaakt. En nu was ik natuurlijk wel nieuwsgierig. En heb na het lezen mij gewaagd aan het schrijven van een boekrecensie.

Ik heb het er van genomen. Waar beter te zitten en een boek over hekserij en natuur te lezen dan daar waar ik altijd de 4 elementen kan ervaren. Ik kon helemaal opgaan in het verhaal terwijl ik de bijen hoorde zoemen, de kersenbloesem heerlijk om mij heen geurt en de eendjes op het water zeuren om wat lekkers.
Het boek is geschreven vanuit het oogpunt van Lunadea. De rode draad door het verhaal is steeds haar eigen weg in de wereld van hekserij. Ze vertelt hoe ze in contact kwam met deze wereld, hoe ze dingen leerde en hoe ze dingen heeft ervaren. De verschillende aspecten die je binnen de heksenwereld tegenkomt komen aan bod in het boek. Zo wordt er onder andere verteld over het in contact komen met andere heksen, meditatie, jaarfeesten, soorten hekserij, het gebruik van kruiden en het maken van rituelen. De eigentijdse kaft, het formaat en de dikte van het boek spreken aan om het boek ook gewoon in je tas te kunnen proppen zodat je hem kan lezen tijdens je dagelijkse rondje in het park.
Toen ik begon te lezen moest ik denken aan ‘ Heks’  van Susan Smit. Ook een boek wat de eerste schreden in de wereld van de hekserij liet zien. Lunadea verteld op een leuke manier hoe zij de dingen heeft ervaren. Ze is niet bang om te vertellen over haar eerste leermomenten en hoe dit haar heeft gevormd. Ze verteld haar ervaringen met andere heksen en groepen, wat ze hier mooi aan vond, wat haar niet aansprak. Bij sommige passages vraag ik mij stiekem af hoe de andere partij de situaties heeft ervaren. Ze springt van het verleden naar het heden om aan te kunnen geven hoe bepaalde situaties haar kijk op de hekserij van nu heeft gevormd. De praktische tips en voorbeelden geven een leuke afwisseling en maken het verhaal compleet.
Hoewel ze niet altijd diep ingaat op onderwerpen, probeert ze de lezer wel tot nadenken te zetten. Hiervoor gebruikt ze vaak voorbeelden uit de praktijk. Het is leuk om te merken dat veel van de voorbeelden en gedachtes herkenbaar zijn. Dat spreekt natuurlijk erg aan.
Ze geeft duidelijk aan dat hekserij door iedereen anders wordt beleefd. Dit juich ik toe in huidige en toekomstige schrijvers in de heksenwereld! Ik merk een verandering in hoe mensen hekserij interpreteren. Hoe dit vroeger heel strak was, en je ‘ er niet bij hoorde’ als je geen duidelijke richting koos en niet in een coven zat. Nu is dat toch anders. Toch proef ik in het boek de tweestrijd van alles wat zij heeft geleerd en wat ze uiteraard ook gebruikt en meeneemt op haar pad. En haar opinie dat je je eigen keuzes moet kunnen maken en juist moet kunnen afwijken van gemaakte paden als je denkt dat dit goed voelt. Het is lastig denk ik om mensen duidelijk te maken dat ze alles niet klakkeloos moeten overnemen. En tegelijk wil je ze wel je eigen kennis meegeven. Naar mijn mening heeft ze de balans hier in wel goed gevonden in haar boek.

Voor beginnende heksen, pagans, heggenrijders, wiccans of hoe jij je ook graag wil noemen is dit boek een leuke manier om kennis te maken met hekserij. Het geeft je de bevestiging dat je keuzes mag maken, dat je fouten mag maken, dat er verschillende wegen zijn om te bewandelen en dat je nooit uitgeleerd bent. Start je eigen onderzoek naar onderwerpen die je interesseren, gebruik verschillende bronnen om aan de informatie te komen en vorm je eigen mening.
Voor mij als heks die deze weg al een tijdje bewandeld ontstaan er tijdens het lezen toch wat vragen. Ik had het erg leuk gevonden als sommige passages uit het boek zouden worden uitgediept. Er werden dingen benoemd waarbij ik graag de bron had willen weten, zodat ik dit zelf ook eens zou kunnen opzoeken. Nu bleven sommige onderwerpen een beetje aan de oppervlakte drijven. Begrijpelijkerwijs was het niet de intentie van het boek om diep op elk stukje in te gaan en overal bronvermelding bij te zetten, en toch zou dit voor mij dat beetje extra hebben gegeven.
De weg van de heks leest gemakkelijk weg. Een vervolg op het boek verwacht ik wel van Lunadea, die al langer boekjes in eigen beheer uitgeeft over verschillende onderwerpen binnen de hekserij. Ik kijk ernaar uit!

Wil je het boek kopen en de schrijver ondersteunen? koop het boek dan via Lunadea zelf:
https://www.lunadea.nl/heksenboekjes


Yule, samen, voor een ander

Ik denk dat elke ouder in deze tijd van het jaar weet hoe ontzettend druk het voor een kind is. De magie van Sinterklaas en kerst zijn mooi, maar overweldigend. En soms verliezen we wel een beetje uit het oog waar het allemaal voor is.

Sinds kort maken vrienden van mij en ons gezin tijd vrij om samen de jaarfeesten te vieren, op een ongedwongen vrije manier. Met de kinderen erbij, want juist voor hen is het belangrijk om dit mee te mogen maken!
Zo ook met Yule. We bekijken met elkaar wat leuk is om samen te doen, en iets waarbij mijn dochter ook aan deel kan nemen. Zo hebben we een yule-wensen-blok gemaakt en in het vuur gedaan. Dit vond de kleine dame natuurlijk prachtig. We hebben uitgelegd dat het goed is om na te denken over wat voor ons belangrijk is, en dat je soms ook best een wens voor jezelf mag maken voor de komende periode. Dat we de wensen daarna aan het vuur meegeven zodat het de kans krijgt om uiteindelijk uit te kunnen komen als daar de tijd voor is. De wens heeft ze op een briefje mogen zetten en hebben we in de gaten in het blok gestopt. En daarna natuurlijk in de open haard. En eerlijk is eerlijk, dat is natuurlijk het leukste onderdeel voor een kind (en menig volwassenen).

Naast dat het fijn is om iets voor jezelf te mogen wensen, of voor je gezin, is het ook fijn om onbaatzuchtig iets te kunnen doen voor een ander. Mijn vriendin kwam met een ontzettend leuke manier om iets voor de vogels te doen, die het tegenwoordig maar lastig hebben met al die tuinen vol met stenen ipv beplanting. En ze hangen nu supergezellig in de kale appelboom, waar de vogels gretig stiekeme hapjes komen nemen.

Samhain, geesten, Coco

Zelfs met een kleuter kan je heel leuk pompoenen snijden (en de vulling gebruiken in de soep)

‘ hebben ze het bordje meegenomen denk je?’
Ik doe voorzichtig mijn ogen open en kijk mijn dochter aan, die ervoor heeft gekozen om om kwart over zes al bij mijn bed te staan. Je kan begrijpen dat het kwartje nog niet helemaal gevallen was op dat tijdstip.
‘ Zullen we gaan kijken?’ En ze wijst naar het raam. Toen begreep ik wat ze bedoelde.
Gisteren hebben we met vrienden Samhain gevierd. Waarbij we onder andere aan een versierde tafel pompoensoep hebben gegeten. Er stond ook een extra kommetje, voor de overleden mensen die we missen. Met haar 5 jaar is het lastig te bevatten, maar zo goed mogelijk hebben we uitgelegd waarom we dit deden. En dat is in een tijd waarin geesten als eng worden beschouwd best moeilijk uit te leggen aan een kleuter. Samen hebben we het kommetje ook nog buiten op haar ‘ altaartje’ neergezet.

Ze klimt over het bed heen naar het slaapkamerraam om te kijken of ze het kommetje nog ziet staan.
‘ Zie je, ze hebben het helemaal niet opgegeten!’ Enigszins verontwaardigd kijkt ze mij aan. Ik ga naast haar staan en we babbelen wat over geesten, wie en wat dat zijn en dat je die niet ziet, dus dat we hen vast ook niet kunnen zien eten. En ik kan er niks aan doen, ik verwijs naar de Disneyfilm Coco. ‘ Daar zie je ook dat de geesten samen met de levenden feest vieren en eten van het eten terwijl het ook blijft staan. ‘
Ze knikt wijs, dat wil ze dan wel zien. En na het kijken van de film blijft het stil. Tot we naar school gaan.

‘ Kan ik dan ook eens met oude oma praten?’

Ik kan een grijns niet onderdrukken. Want willen we dat allemaal eigenlijk niet op zijn tijd, nog even praten met de mensen die we zijn verloren.



kruidenwis, midzomer

Ik ben gek op planten, kruiden en bloemen. Ze geven je een bepaald gevoel als je ze ziet of ruikt. Het is ook niet zo gek dat aan planten een bepaalde eigenschap wordt meegegeven. Soms komt dit overeen met hun geneeskrachtige eigenschap, soms is het meer spiritueel.
Op 21 juni, de langste dag van het jaar, is het traditie om je huis een nieuwe bescherming te geven, de kruidenwis. De avond ervoor verbrand je de oude kruidenwis, om op de dag zelf op zoek te gaan naar verschillende planten, kruiden of bomen. Je verzamelt minimaal 7 stuks of een veelvoud hiervan, en maakt hier een kruidenbos van. Het is goed om de kruidenwis te zegenen, en er bv een spreuk bij te zeggen zodat duidelijk is waarvoor hij wordt gebruikt. Deze hang je vervolgens boven je deur. Het is een oude beschermingstraditie. Je laat hem het hele jaar hangen. Elke keer als je door de deur gaat, zie je hem hangen, en ook dit versterkt naar mijn idee het doel van de kruidenwis. De kracht van de gedachte.

Op het internet zijn vele leuke websites te vinden die meer vertellen over de kruidenwis. Je hebt allemaal lijsten met welke planten het beste zijn. Naar mijn idee werkt zoiets als een kruidenwis pas echt goed als je naar je eigen gevoel luistert. Dus laat de lijstjes even links liggen en ga lekker de natuur in op zoek naar de juiste planten. Zo krijg je wat bij jou past. Je kan dan later altijd nog opzoeken welke planten het zijn, misschien kunnen ze je nog iets leren.
Ik heb dit keer bijvoorbeeld gekozen voor de planten uit mijn tuin. En er ook even bewust voor gekozen om dit zonder mijn dochter te doen. Terwijl het in principe een hartstikke leuke activiteit is om samen te doen! Welk kind vindt het nu niet leuk om tijdens een wandeling bloemen en plantjes te mogen plukken.

De buurheks en het lied van de natuur


Ik volgde al een tijdje de vorderingen van een boek wat werd geschreven door Wendy Noordzij. Het concept sprak mij erg aan. Niet alleen door mijn liefde voor boeken, of omdat ik heks ben, zelfs niet omdat ik moeder ben. Maar omdat het verhaal gaat over een vooroordeel  wat van generatie op generatie wordt doorgegeven aan kinderen. En wat nu nog erg speelt. Ik was erg benieuwd hoe je een onderwerp als dit op een leuke, frisse manier kon overbrengen aan jonge kinderen.

Het boek ligt al goed in de hand. Een formaat boek wat ook voor kinderen prima te doen is. Niet te lang (dikke boeken schrikken blijkbaar kinderen tegenwoordig erg af), met een ontzettend aansprekende kaft. De schrijfster begon goed, de eerste bladzijde laat een lijst zien met de typerende eigenschappen van de sprookjesheks. Niet alleen prikkelt dit de nieuwsgierigheid, het is een goede inleiding in waar dit boek duidelijk niet over zou gaan. Het zou niet gaan over oude grijze vrouwtjes met een pukkel op hun kin. Of die een ketel hebben om rare drankjes in te brouwen. Je gaat je afvragen waar het dan wel over zou gaan.

Elsa en Arne ontmoeten een vrouw, Vevina, die naast hen is komen wonen. Hun moeder waarschuwde hen dat ze een heks is, dus dat ze uit haar buurt moeten blijven. Ik kan me het gevoel van avontuur goed voorstellen die de kinderen moeten hebben gevoeld nu hen iets werd verboden! Uiteraard komen ze in contact met deze heks, die helemaal niet eng blijkt te zijn, die ook geen rare dingen uitspookt. Ze is een vrouw met liefde voor de natuur en haar omgeving. De kinderen leren van haar wat echte heksen doen, hoe ze de natuur kunnen helpen en hoe de natuur hen kan helpen. Onderwerpen als kruiden, stenen, luisteren naar dieren, de maan en de kristallen bol komen aan bod. De kinderen komen voor een mysterie te staan, waar komt Arie de kanarie vandaan en waarom kan hij niet fluiten? Tijdens hun ontdekkingen komen ze Ogham tegen, de excentrieke oude man die in de oude eik woont. Hij heeft verdriet om het bos, wat stil is geworden. Arne en Elsa komen er langzaam aan achter wat er allemaal gebeurd is en gaan hun best doen dit zo goed mogelijk op te lossen.

Ik heb het boek, zittend in het zonnetje wat ons geschonken is dit weekend, in 1 keer uitgelezen. De hoofdstukken zijn niet lang. Het is jammer dat het geen sluitende hoofdstukken zijn. Voorlezen aan een kind wordt dan toch erg lastig. Want je wil toch weten hoe iets is afgelopen. Ik kan een boek dan niet neerleggen. Gelukkig vind ik dat helemaal niet erg! Wat lastiger was, was dat mijn dochter, die nog te jong is om het boek zelf te lezen, steeds mee wilde kijken naar de mooie plaatjes. De kaft, bestaat uit een ontzettend gezellig tafereeltje. Die al laat zien wie er allemaal meespeelt in het verhaal. In het boek vind je verschillende pentekeningen, die het verhaal goed ondersteunen. Ik als hobby tekenaar heb gelijk gekeken wie deze tekeningen heeft gemaakt: Peter van Harmelen. Ik weet niet hoe anderen erover denken. Maar de keuze voor deze samenwerking is wat mij betreft goed geweest. Ik heb een zwak voor eenvoudige, doch gedetailleerde klassieke tekeningen. Ik heb veel minder met de soms schreeuwerige, felgekleurde tekeningen die je tegenwoordig op kinderboeken ziet. Dat zou zeker misplaatst zijn bij dit verhaal. Het verhaal is leuk, tegen het schattige en voorspelbare aan, met een goed likje avontuur en spanning. En dat is een combinatie die perfect is voor de leeftijd waar het voor is geschreven. De leeftijd van de kinderen in het boek komen overeen met de leeftijd van de lezers. Iedereen (zeker ouders) kent de verveling die een kind kan overkomen bij teveel vrije tijd. En hun honger naar nieuwe informatie, zolang deze maar op een leuke, speelse en avontuurlijke manier tot hun komt. Daardoor sluit het nog eens extra goed aan bij kinderen die dit boek pakken. Dit is zeker een goede insteek geweest om de informatie over moderne hekserij aan de jeugd over te brengen. De informatie is ook niet uit de lucht gegrepen. En dat is naar mijn idee erg belangrijk. Dat zou afbreuk hebben gedaan aan het verhaal, en het idee achter het hele boek.

Het is een gezellig boek, met een leuke verhaallijn en met goede informatie in kindertaal geschreven. Het opent mogelijkheden naar vervolgboeken, waarvan menig kind van zal smullen!

samhain, dia de los muertos

img001
Door familie ben ik mij wat meer gaan verdiepen in Dia de los muertos , de dag van de doden. Het zijn de dagen dat de zielen van de doden weer even terug naar aarde komen. De mensen versieren het huisaltaar, zetten foto’s neer, geven wat extra aandacht aan de graven en versieren deze. Er wordt voedsel en drinken geofferd. Je ziet veel skeletten en schedels, vaak versierd in de meest prachtige kleuren en tekeningen.

Voor andere mensen misschien een beetje luguber, een ver van hun bed show, maar ik voelde gelijk een klik. Een klik met het paganisme, waar we immers ook met Samhain terug denken aan onze voorvaderen en de pas overleden dierbaren.

Voor een kind, zeker eentje nog zo jong als de mijne, vinden sommige mensen het misschien niet het juiste feest. En toch, in Mexico wordt het ook samen met de familie gevierd. Waarom zouden we dit niet ook in Nederland kunnen doen??
Onze dochter gaat tegenwoordig naar de basisschool, waar ze samen met de klas een prachtige herfsttafel heeft gemaakt. Wij vonden het dan ook tijd worden om ruimte te maken voor haar eigen herfst tafel, waar ze al haar gevonden schatten op kwijt kan. En tussen haar schatten hebben we de foto’s geplaatst van dierbaren van ons. Haar eerste reactie was dan ook, hé die ken ik. En kort hebben we er ook samen over gesproken. Ze vond het prachtig om een kaarsje aan te steken en even terug te denken aan die mensen op de foto’s . En zo klein kan je dus al beginnen!
coco_2017_film_poster
De link werd dan ook snel gelegd toen we samen de film Coco gingen kijken. Hoewel er soms veel mensen piepen dat kinderen teveel tv kijken, kunnen ze er toch echt ook wel wat van leren.
De volgende stap is om eens een mooi boek te vinden over dit onderwerp!

beltane, lintjes, dansen

img-20180428-wa0027

Terugkijkend naar foto’s krijg ik weer een lach op mijn gezicht. Wat een mooie dag was het om samen te zijn met vrienden en gewoon te genieten.
Ook de kleine meid vond het heerlijk. Maar welk kind geniet nu niet van de buitenlucht, vriendjes om mee te spelen, aandacht voor elkaar? En welk kind zou nu niet genieten van de spanning als iedereen zich verzameld, met linten in de hand, een zelf gevonden paal in de grond en lachende gezichten?
Eigenlijk was ze nog een beetje te klein, de meipaal was groot en ze wist niet goed wat de bedoeling was. Waarom houdt iedereen nu eigenlijk die linten vast, die ze overigens wel erg mooi vond en waar ze ook wel andere leuke spelletjes mee zou weten te bedenken? Waarom gaat er muziek aan? Maar voor een driejarig kind maakt het eigenlijk ook weer niet uit, ze geniet van de vrolijkheid, haar voeten beginnen te dansen zodra ze de muziek hoort, en als iedereen zijn patroon danst, danst zij haar eigen patroon erin mee en weeft op haar manier haar energie in deze bijzondere meipaal en deze fijne viering.
Wat heerlijk kan het toch zijn om jaarfeesten te kunnen vieren met je eigen gezin en vrienden!

_20180620_210241

ostara, pasen, lente

_20180401_191919
Meestal kiezen wij er hier thuis voor om Ostara te vieren tijdens het paasfeest. Niet omdat we van beide walletjes willen mee-eten, maar omdat de essentie van beide feesten naar ons idee gelijk zijn. En omdat de rest van de familie pasen viert, en daar hoort een traditionele paasbrunch bij, vinden we het een beetje too much om hetzelfde feest twee keer te vieren.
Voor onze kleine meid was het daarom ook vandaag de dag om op zoek te gaan naar eieren. Ik hoor vaak dat dit een beetje als cliché wordt gezien. Eieren zoeken hoort bij pasen, wordt er gezegd, of we doen dat elk jaar al. Maar als je het alleen maar als een gewoonte ziet, dan zie ik inderdaad het nut er niet van in. Maar als je even terugdenkt aan de betekenis van de eieren, dan ben je denk ik beter op weg.
Dus zaten wij ‘s morgens aan het Ostara ontbijt en vroeg mijn dochter wanneer we eieren gingen zoeken. De afgelopen dagen hadden mijn dochter en ik al wat leuke gesprekken over de gekke vogels die achter elkaar aanzitten, en de zwanen die we op het nest zagen zitten. Het was dan ook niet zo heel gek dat ik heel kort kon vertellen dat de eieren horen bij de lente en dat vanaf nu de bloemetjes weer gaan bloeien, de blaadjes aan de bomen komen en…… dat de kuikentjes uit het ei komen! Wat voor een driejarige een beetje teveel informatie was, is het vervolg natuurlijk over wat het magische is aan het eieren zoeken: het zoeken en vinden van het nog ongeboren kuikentje/zaadje laat zien wat er ook in de natuur nu aan de gang is. Namelijk dat alles nu langzaam aan zichtbaar begint te worden! En door deze handeling zelf uit te voeren, helpen we een handje.
Voor haar was het magisch om op zoek te gaan, en de verrassing was nog groter toen bleek dat we niet de ouderwetse chocolade eitjes hadden gebruikt, maar plastic eieren die we konden vullen met wat we zelf wilden.

Wij genieten overigens van het ouderwetse maar ontzettend mooi boekje ‘het verhaal van de wortelkindjes’. Die erg mooi past bij dit seizoen.

 666802962

Iedereen fijne paas-eieren-dag! (zoals onze kleine heks zegt)